شماره ۱۳۵۵ - تا چند مرا جانا از غمزه برنجانی

تا چند مرا جانا از غمزه برنجانی
حسن خود و عشق ما گویا که نمی دانی ۱

از غمزه کافرکیش دل برد و به جانم زد
از تیر جفا زخمی اینست مسلمانی ۲

دل دادم و بد کردم بنگر به رخ زردم
وآنگاه بسی خوردم از کرده پشیمانی ۳

چون زلف دل آویزت هستیم پریشان حال
تا چند کشم آخر زین نوع پریشانی ۴

دانی که بجز کویت من قبله نمی دانم
لیکن تو به از من بس داری و تو می دانی ۵

دردی ز فراق تو دارم به دل غمگین
گویند طبیبانم ای دوست تو درمانی ۶

جانی تو جدا از تن گویند عزیزانم
بیچاره جهان بشنو تو زنده بی جانی ۷

با خیل خیال تو هر شب به فغان گویم
ای نور دو چشم من آخر به که می مانی ۸