غزل ۴۱۵ - آفتاب عاشقان روی تو بس

آفتاب عاشقان روی تو بس
قبلهٔ سرگشتگان کوی تو بس ۱

ترکتاز هر دو عالم را به حکم
یک گره از زلف هندوی تو بس ۲

آب حیوان را برای قوت جان
یک شکر از درج لولوی تو بس ۳

جملهٔ عشاق را سرمایه‌ها
طاق آوردن ز ابروی تو بس ۴

صد سپاه عقل پیش اندیش را
یک خدنگ از جزع جادوی تو بس ۵

شیرمردان را شکار آموختن
از خیال چشم آهوی تو بس ۶

آنکه او بر باد خواهد داد دل
یک وزیدن بادش از سوی تو بس ۷

در ره تاریک زلفت عقل را
روشنی یک ذره از روی تو بس ۸

درگذشتم از سر هر دو جهان
زانکه ما را یک سر موی تو بس ۹

گر ز عطارت بدی دیدی بپوش
عذر خواهش روی نیکوی تو بس ۱۰