این متن شعری از عطار نیشابوری است که به موضوعات اخلاقی و عرفانی میپردازد. شاعر از مخاطب میخواهد که از تظاهر و دورویی دوری کند و به جای آن، به دنبال حقیقت و صلاح خود باشد. او تأکید میکند که باید از رفتارهای ناپایدار و دوگانه پرهیز کرد و به دین و اخلاق پایبند بود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم خاص عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۸۹ - بردار صراحیی ز خمار
بربند به روی خرقه زنار ۱
با دردکشان دردپیشه
بنشین و دمی مباش هشیار ۲
یا پیش هوا به سجده درشو
یا بند هوا ز پای بردار ۳
تا چند نهان کنی به تلبیس
این دین مزورت ز اغیار ۴
تا کی ز مذبذبین بوی تو
یک لحظه نخفته و نه بیدار ۵
گر زن صفتی به کوی سر نه
ور مرد رهی درآی در کار ۶
سر در نه و هرچه بایدت کن
گه کعبه مجوی و گاه خمار ۷
چون سیر شدی ز هرزه کاری
آنگاه به دین درآی یکبار ۸
گه آیی و گاه بازگردی
این نیست نشان مرد دیندار ۹
چیزی که صلاح تو در آن است
بنیوش که با تو گفت عطار ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.