غزل ۳۸۷ - از پس پردهٔ دل دوش بدیدم رخ یار

از پس پردهٔ دل دوش بدیدم رخ یار
شدم از دست و برفت از دل من صبر و قرار ۱

کار من شد چو سر زلف سیاهش درهم
حال من گشت چو خال رخ او تیره و تار ۲

گفتم ای جان شدم از نرگس مست تو خراب
گفت در شهر کسی نیست ز دستم هشیار ۳

گفتم این جان به لب آمد ز فراقت گفتا
چون تو در هر طرفی هست مرا کشته هزار ۴

گفتم اندر حرم وصل توام مأوی بود
گفت اندر حرم شاه که را باشد بار ۵

گفتم از درد تو دل نیک شود، گفتا نی
گفتم از رنج تو دل باز رهد، گفتا دشوار! ۶

گفتم از دست ستم‌های تو تا کی نالم
گفت تا داغ محبت بودت بر رخسار ۷

گفتم ای جان جهان چون که مرا خواهی سوخت
بکشم زود وزین بیش مرا رنجه مدار ۸

در پس پرده شد و گفت مرا از سر خشم
هرزه زین بیش مگو کار به من بازگذار ۹

گر کشم زار و اگر زنده کنم من دانم
در ره عشق تو را با من و با خویش چه کار ۱۰

حاصلت نیست ز من جز غم و سرگردانی
خون خور و جان کن ازین هستی خود دل بردار ۱۱

چون که عطار ازین شیوه حکایات شنود
دردش افزون شد ازین غصه و رنجش بسیار ۱۲

با رخ زرد و دم سرد و سر پر سودا
بر سر کوی غمش منتظر یک دیدار ۱۳