شماره ۸۱۱ - اگر به خلق نماید رخ جهان آراش

اگر به خلق نماید رخ جهان آراش
هزار جان گرامی کنند اندر پاش ۱

به رغم دشمن بیهوده گوی رخ بنمای
که آفتاب نخواهد دو دیده ی خفّاش ۲

ببرد هوش ز من آن دو نرگس جادو
بریخت خون دل من به غمزه جمّاش ۳

که کرد سنبل تر را به روی گل پرچین
که دید غنچه ی سیراب و لعل گوهرپاش ۴

چو گل بدید رخش در عرق نشست ز شرم
چو سرو دید قدش درد چید از آن بالاش ۵

چو قد دوست نروید به بوستان سروی
چو روی او نکشد صورتی دگر نقّاش ۶

به بوی دوست خرابم چه چشم او مستم
از آن سبب شده ام لاابالی و قلّاش ۷

بگوی مطرب خوش گو بیار ساقی می
که ترک زهد بگفتم چو مردم اوباش ۸

به غصّه خوردن ما هیچ برنیاید کار
غم جهان مخور ای دل زمانکی خوش باش ۹