شماره ۷۸۵ - ای تو چون محمود و من در بندگی همچون ایاز

ای تو چون محمود و من در بندگی همچون ایاز
بی نیاز از خلق و خلقی را به دیدارت نیاز ۱

ای صبا با زلف یارم چند بازی کز حسد
سوختم بازی رها کن بیش ازین با او مباز ۲

هر که را افتاد بر محراب ابروی تو چشم
کافرست ار پیش محرابت نیاید در نماز ۳

در میان بندگانت بنده ای بیچاره ام
سایه ی رحمت مگیر از بنده بیچاره باز ۴

گفته بودی کار مسکینان بسازم بعد ازین
نیست مسکین تر ز من کار من مسکین بساز ۵

می زنم بر روی چون زر سکّه ی سیماب اشک
تا تنم در بوته ی مهر تو آید در گداز ۶

سرو ناز از رشک آن قامت قیامت می کند
یک زمان بخرام تا از پا درآید سرو ناز ۷

از نیاز من حذر کن گاه گاه ای نازنین
جانم از نازت به جان آمد مکن زین بیش ناز ۸

گرچه باز از جور چرخ نامساعد شد زبون
جان نیارد برد گنجشک ضعیف از چنگ باز ۹

تا جهان بودست احوال جهان را لازمست
هر فرازی را نشیب و هر نشیبی را فراز ۱۰