شماره ۴۹۶ - شب فراق تو جانا مرا به جان آورد

شب فراق تو جانا مرا به جان آورد
چه عادتست که عشق تو در جهان آورد ۱

که کام دل ز لب لعل خویشتن ندهد
دلم ز جور تو ای جان از آن فغان آورد ۲

فراق روی تو را خود چگونه شرح دهم
سرشک دیده ی ما را چو ناودان آورد ۳

بریده باد زبانش که نام نیک تو را
به عمر خویش به بد گفت و در زبان آورد ۴

حرارتیست چنان آفتاب روی تو را
که آب دیده ز چشم دلم روان آورد ۵

نسیم عنبر سارا دمید صبحدمی
مگر صبا ز سر زلف دوستان آورد ۶

شکست رونق گل در چمن از آن ساعت
که دلبرم رخ زیبا به گلستان آورد ۷

نشست سرو سهی بر بساط خاک از شرم
از آن که قامت رعنا به بوستان آورد ۸

بر آستان که ندارم ز آستان محروم
جهان چو روی محبّت بر آستان آورد ۹