شماره ۴۸۷ - دلدار رفت و کام دل ما روا نکرد

دلدار رفت و کام دل ما روا نکرد
دردم به دل رسید و دلم را دوا نکرد ۱

برکند یکسره دل نامهربان ز ما
فکری به هیچ حال ز روز جزا نکرد ۲

ما را میان خون دل و دیده غرقه دید
رحمی بدین غریب ز بهر خدا نکرد ۳

بسیار امید داد مرا بر وفای خویش
لیکن ز صد امید یکی را وفا نکرد ۴

کوس جفا و جور بزد در دیار جان
بر عاشقان خویش دل و دین رها نکرد ۵

کردیم جان به ناوک دلدوز او اسیر
احسنت و راستی که یکی را خطا نکرد ۶

یک ذره در وجود من خسته دل نماند
کاندر زمان عشق تو میل هوا نکرد ۷

ننشست مدّعی ز تکاپوی در جهان
تا عاقبت مراد دل از ما جدا نکرد ۸

یک پیرهن ز وصل نپوشید بیش جان
کاندر غم فراق رخ او قبا نکرد ۹

ای دل ز دوست جمله جهان کام یافتند
لیکن به حال زار تو غیر از جفا نکرد ۱۰