شماره ۴۷۲ - دل برد زلف شوخت و آنگاه قصد جان کرد

دل برد زلف شوخت و آنگاه قصد جان کرد
انصاف ده نگارا با دوست این توان کرد ۱

ای نور هر دو دیده این مردم دو دیده
خون دل از دو دیده در حسرتت روان کرد ۲

در مدح تو چو سوسن کردم زبان درازی
گر می کشی تو دانی مدح رخت ز جان کرد ۳

دانی چه کرد با من از روی بی وفایی
دل برد آن ستمگر رویش ز ما نهان کرد ۴

از زلف چون بنفشه و از خال عنبرینش
ما را چو نرگس خود بیمار و ناتوان کرد ۵

تا قد همچو سروش در پیش ما روان شد
جانم روان روان را در پیش او روان کرد ۶

دل گفت با دو دیده افتاد کار ما را
فی الحال مردمک را در جست و جو دوان کرد ۷

گرچه جهان ندارد با دلبران وفایی
دیدی که کس جفایی زین گونه با جهان کرد ۸