شماره ۴۱۰ - مرا به صبحدمی در چمن گذار افتاد

مرا به صبحدمی در چمن گذار افتاد
ز بوی گل به مشامم خیال یار افتاد ۱

گذشت یک دو سه بیتی به خاطرم به هوس
چو از هوا نظرم سوی آن نگار افتاد ۲

نگاه کردم و دیدم گرفته آشوبی
چنانکه چرخ ازان ناله بیقرار افتاد ۳

سؤال کردم و گفتم چه غلغلست به باغ
هزار ناله و فریاد در هزار افتاد ۴

جواب داد که سروی درآمد از در باغ
ز رشک قامت او لرزه بر چنار افتاد ۵

گل از خجالت رویش میان صحن چمن
بریخت دردم و در دست و پای خار افتاد ۶

بنفشه چون سر زلفش بدید در خم شد
ز رشک و در قدم او به ره گذار افتاد ۷

شکوفه و گل سوری و سوسن آزاد
به اسم بندگیت جمله در شمار افتاد ۸

هوای زلف و رخت کرد بلبل دل من
گلی نچیده ز غم در دهان خار افتاد ۹

اگرچه نیست تو را صبر در فراق رخش
تحمّلی بکن ای دل که باز کار افتاد ۱۰

فراق روی تو کردست حال زار مرا
میان ما و غمت باز کارزار افتاد ۱۱

بسی فراق بیفتد میان دلداران
میان ما و تو ای دوست چند بار افتاد ۱۲

ولی نبود چنین هیچ بار بر دل من
بیا که بی تو جهانی ز اعتبار افتاد ۱۳

چو بخت یار نبودم جدا شدی ز برم
تو را فراق من ای جان به اختیار افتاد ۱۴

اگرچه سکّه رویت به قلب دل زده اند
به دار ضرب وصال تو کم عیار افتاد ۱۵