شماره ۳۹۳ - چه باشد ار تو ز لطفم کنی زمانی شاد

چه باشد ار تو ز لطفم کنی زمانی شاد
جهان کنی دگر از وصل خویشتن آباد ۱

گذشت داد من از حد برون ز دست غمت
بده مراد دلم بیش از این مکن بیداد ۲

اگر به کلبه احزان ما دهی تشریف
هزار جان عزیزم فدای جان تو باد ۳

مرا سریست بر آن آستان و می دانی
فدای راه تو کردیم و هرچه باداباد ۴

منم که بنده ی آن قامت چو سرو توأم
به بوستان وفای تو همچو سرو آزاد ۵

جفا کنند حبیبان ولی به پیش دلم
هزار بار بهست آن ز عهد بی بنیاد ۶

جفا مکن به من ای جان برون ز حد ورنه
هزار ناله زنم در جهان و صد فریاد ۷