شماره ۳۷۷ - تا کی کشم ای دوست ز خود کرده ندامت

تا کی کشم ای دوست ز خود کرده ندامت
تا چند کشد دل ز غم عشق ملامت ۱

مستغرق غم گشته به دریای تحیر
باشد که از این ورطه درآیم به سلامت ۲

درده به من تشنه لب آبی که ازین بیش
در آتش هجران نتوان کرد اقامت ۳

برخیز به بستان که سهی سرو نشستست
بر خاک خجالت صنما ز آن قد و قامت ۴

دل خال تو را دید و به زلف تو در آویخت
تا عاقبت الامر درفتاد به دامت ۵

مسکین تنم از خاک درت برفکند دل
تا کشته شود بر سر کویت به علامت ۶

از دست تو ای چرخ سیه روی شب و روز
فریاد جهان سوز زنم تا به قیامت ۷