شماره ۲۳۲ - ای کرده دل ز هر دو جهان آرزوی دوست

ای کرده دل ز هر دو جهان آرزوی دوست
ما را مراد دنیی و عقبی ست روی دوست ۱

گر دیگران به وصل دلارام زنده اند
دارم حیات هر دو جهان من به بوی دوست ۲

حقّا که من به بوی سر زلف جان دهم
گر آیدم به صبح نسیمی ز سوی دوست ۳

دانی که در فراق رخ تو چگونه ام
آشفته ام به روی دلارا چو موی دوست ۴

چون بیش از این تحمّل دوری نکرد دل
رفتم ز روی شوق زمانی به کوی دوست ۵

تا دوست یک نظر به من مبتلا کند
دزدیده بنگریم به روی نکوی دوست ۶

روزی نظر نکرد به حال دلم ولی
جانم به لب رسید مرا ز آرزوی دوست ۷