شماره ۲۲۸ - دردم او دادست و درمانم از اوست

دردم او دادست و درمانم از اوست
چاره ی دردم که جوید غیر دوست ۱

گر کند با من جفا آن بی وفا
بد نباشد هر چه زو آید نکوست ۲

تا توانایی بود جورش به جان
می کشم زو گرچه یاری تندخوست ۳

حال جان پرسیدم از دل عقل گفت
از که می پرسی که سرگردان چه گوست ۴

تاب چوگان دو زلفش می برم
لاجرم افتان و خیزان کو به کوست ۵

گو برو چشم از همه عالم بدوز
هر که میلش سوی یاری خوب روست ۶

گرفتد بر مشک چین چشمش خطاست
هر که را در دست، زلفی مشک بوست ۷

مهر می ورزم به ماهی در زمین
کافتاب آسمانش مهرجوست ۸

من به دست یار دادم اختیار
اعتمادی در جهان ما را بدوست ۹