شماره ۲۰۹ - در وقت خزان بین که چه خوش رنگِ رزانست

در وقت خزان بین که چه خوش رنگِ رزانست
گویی به چمن کارگه رنگرزانست ۱

گویند که از باد خزان رنگ برآورد
نی آنکه رز آورد یقین رنگ رز آنست ۲

آنست که لعل تو شکر بار چو قندست
این لطف دلاویز تو آخر هم از آنست ۳

نقّاش ازل رنگ در این باغ بینداخت
تا ظن نبری کاین همه از باد خزانست ۴

گرچه طمع خام نشاید به جهان کرد
از جان و دل او، دیگ هوای تو پزانست ۵