شماره ۱۹۱ - دل من در سر زلفت به دامست

دل من در سر زلفت به دامست
به عشقت خواب در چشمم حرامست ۱

هوای زلف تو پختم خرد گفت
که این اندیشه از سودای خامست ۲

کسی کاو بر رخ خوبت نگارا
نه عاشق گشت همچون من کدامست؟ ۳

به باغ جان ما هر سرو آزاد
به پیش قامتت بر وی قیامست ۴

ز لعل جان فزایت بی نصیبم
دعای دولتت بر من دوامست ۵

نظر فرما که خاک راه گشتم
ز دلبر یک نظر بر ما تمامست ۶

ندارد با من آن دلبر وفا لیک
جهان از جان و دل باری غلامست ۷

تو می دانی که بر من روز هجران
چو زلف کافرت دایم چو شامست ۸

مزن سنگ فراقت بر دل من
که روشن خاطر من همچو جامست ۹

اگر کام تو دشمن کامیم بود
تو را ای جان جهان حالی به کامست ۱۰