شماره ۱۹۰ - از وصل مرا جهان به کامست

از وصل مرا جهان به کامست
آن آهوی وحشیم به دامست ۱

وین توسن روزگار خودکام
شکرست به زیر پا که رامست ۲

ای دل تو عنان خود نگهدار
کاین توسن چرخ بدلگامست ۳

آن کس که چو من غلام او نیست
بنمای به من که او کدامست ۴

گر نیست تو را به بنده شوقی
ما را به وصال تو مدامست ۵

چون خون منت حلال گشتست
وصل تو چرا به من حرامست ۶

ای ماه تمام در نکویی
مارا غم عشق تو تمامست ۷

صبح رخ تو چو آفتابست
زلف سیه تو همچو دامست ۸

من بنده ی خاص تو ز جانم
از لطف عمیم تو که عامست ۹

سودای دو زلفت ای ستمگر
پختیم ولی هنوز خامست ۱۰

شکرست که دی گذشت و امروز
از وصل توأم جهان به کامست ۱۱