شماره ۱۷۸ - نازنینا به غم عشق تو مردن چه خوشست

نازنینا به غم عشق تو مردن چه خوشست
جان به بوی سر زلف تو سپردن چه خوشست ۱

گرچه داری ز من خسته فراغت لیکن
غم امّید شب وصل تو خوردن چه خوشست ۲

در صبوحی که ز می مست بود نرگس او
زان دهان چو شکر بوسه ربودن چه خوشست ۳

گرچه شیرین دهنی تلخ ز تو نوش کنم
کز لب لعل تو دشنام شنیدن چه خوشست ۴

ای دلارام میان چمن و ناله ی چنگ
درد صبح گل وصل تو چیدن چه خوشست ۵

گرچه از پای درآمد دل من در طلبت
در جهان از پی وصل تو دویدن چه خوشست ۶

گر بدانی تو که دلال غم عشّاقی
که به بازار غمش غصّه خریدن چه خوشست ۷