غزل ۲۹۷ - آن را که غمت به خویش خواند

آن را که غمت به خویش خواند
شادی جهان غم تو داند ۱

چون سلطنتت به دل درآید
از خویشتنش فراستاند ۲

ور هیچ نقاب برگشایی
یک ذره وجود کس نماند ۳

چون نیست شوند در ره هست
جان را به کمال دل رساند ۴

زان پس نظرت به دست گیری
عشق تو قیامتی براند ۵

جان را دو جهان تمام باید
تا بر سگ کوی تو فشاند ۶

چون بگشایی ز پای دل بند
جان بند نهاد بگسلاند ۷

هر پرده که پیش او درآید
از قوت عشق بردراند ۸

ساقی محبتش به هر گام
ذوق می عشق می‌چشاند ۹

وقت است که جان مست عطار
ابلق ز جهان برون جهاند ۱۰