شماره ۳۹ - دردمندم از لب لعلت بده درمان ما

دردمندم از لب لعلت بده درمان ما
کز رخ چون خورفکندی آتشی در جان ما ۱

در دلم دردیست درمانش نمی دانم ز وصل
خود نمی آید به سر این درد بی درمان ما ۲

خلق گویندم تو را بودی سر و سامان چه شد
سر ز سودا پر شد و از دست رفت سامان ما ۳

آخر از روی کرم بازآ که در هجران تو
ز آب چشم خون فشانم تر شده دامان ما ۴

مدّتی تا در جهان سرگشته می گردم به غم
خود نمی گویی که چون شد زار سرگردان ما ۵

سالها تا همچو سرو از عشق رویت سر کشید
این دل سرگشته ی مهجور نافرمان ما ۶

عید رویش را فدا کردم جهان و جان چه گفت
خود چه ارزد لاشه ای تا می کنی قربان ما ۷

کس چو من در عاشقی جان و جهانی در نباخت
عشق روی دوست آمد آیتی در شان ما ۸

من گدای کوی او گشتم که تا بر من نظر
افکند، دارد فراغت از جهان سلطان ما ۹