غزل ۲۹۱ - نه قدر وصال تو هر مختصری داند

نه قدر وصال تو هر مختصری داند
نه قیمت عشق تو هر بی خبری داند ۱

هر عاشق سرگردان کز عشق تو جان بدهد
او قیمت عشق تو آخر قدری داند ۲

آن لحظه که پروانه در پرتو شمع افتد
کفر است اگر خود را بالی و پری داند ۳

سگ به ز کسی باشد کو پیش سگ کویت
دل را محلی بیند جان را خطری داند ۴

گمراه کسی باشد کاندر همه عمر خود
از خاک سر کویت خود را گذری داند ۵

مرتد بود آن غافل کاندر دو جهان یکدم
جز تو دگری بیند جز تو دگری داند ۶

برخاست ز جان و دل عطار به صد منزل
در راه تو کس هرگز به زین سفری داند ۷