این شعر عاشقانه و توصیفی، زیبایی و جذابیت معشوق را با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا بیان میکند. شاعر از چشمان، لبها، و خطوط معشوق به عنوان عناصری جادویی و حیاتبخش یاد میکند که قلب عاشق را تسخیر میکنند. همچنین، شاعر به ارزش بالای معشوق و ناتوانی خود در برابر جذابیتهای او اشاره میکند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک و فرهنگ شعر فارسی دارد.
غزل ۲۹۰ - ز لعلت زکاتی شکر میستاند
ز رویت براتی قمر میستاند ۱
به یک لحظه چشمت ز عشاق صد جان
به یک غمزهٔ حیلهگر میستاند ۲
سزد گر ز رشک نظر خون شود دل
که داد از جمالت نظر میستاند ۳
خطت طوطی است آب حیوانش در بر
کزان آب حیوان شکر میستاند ۴
زهی ترکتازی که لوح چو سیمت
خطی سبزم آورد و زرمیستاند ۵
مرا نیست زر چون دهم زر ولیکن
دهم در عوض جان اگر میستاند ۶
مرا گفت جان را خطر نیست زر ده
که چشمم زر بیخطر میستاند ۷
اگرچه لبت خشک و چشمت تر آمد
مخور غم که زر خشک و تر میستاند ۸
عیار از رخ زرد عطار دارد
زری کان بت سیمبر میستاند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.