غزل ۲۸۴ - دلا دیدی که جانانم نیامد

دلا دیدی که جانانم نیامد
به درد آمد به درمانم نیامد ۱

به دندان می‌گزم لب را که هرگز
لب لعلش به دندانم نیامد ۲

ندیدیم هیچ روزی تیر مژگانش
که جوی خون به مژگانم نیامد ۳

ندیدیم هیچ وقتی لعل خندانش
که خود از چشم گریانم نیامد ۴

چه تابی بود در زلف چو شستش
که آن صد بار در جانم نیامد ۵

بسی دستان بکردم لیک در دست
سر زلفش به دستانم نیامد ۶

سر زلفش بسی دارد ره دور
ولی یک ره به پایانم نیامد ۷

چگونه آن همه ره پیش گیرم
که آن ره جز پریشانم نیامد ۸

بسی هندوست زلف کافرش را
یکی زانها مسلمانم نیامد ۹

به آسانی ز زلفش سر نپیچم
که با عطار آسانم نیامد ۱۰