این متن شعری است که از زبان یک عارف یا سالک بیان میشود و به تحولات روحی و عرفانی او اشاره دارد. شخصیت اصلی از دنیای مادی و عقلانی فاصله گرفته و به سمت عشق و بیخودی عرفانی حرکت میکند. او از عقل و منطق دور شده و در مسیر عشق و فنا قرار میگیرد. این شعر به مفاهیمی مانند عشق الهی، فنا در عشق، و رهایی از قید عقل و دنیای مادی اشاره دارد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فنا و بیخودی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۲۶۱ - پیر ما از صومعه بگریخت در میخانه شد
در صف دردی کشان دردی کش و مردانه شد ۱
بر بساط نیستی با کمزنان پاکباز
عقل اندر باخت وز لایعقلی دیوانه شد ۲
در میان بیخودان مست دردی نوش کرد
در زبان زاهدان بیخبر افسانه شد ۳
آشنایی یافت با چیزی که نتوان داد شرح
وز همه کارث جهان یکبارگی بیگانه شد ۴
راست کان خورشید جانها برقع از رخ بر گرفت
عقل چون خفاش گشت و روح چون پروانه شد ۵
چون نشان گم کرد دل از سر او افتاد نیست
جان و دل در بی نشانی با فنا همخانه شد ۶
عشق آمد گفت خون تو بخواهم ریختن
دل که این بشنود حالی از پی شکرانه شد ۷
چون دل عطار پر جوش آمد از سودای عشق
خون به سر بالا گرفت و چشم او پیمانه شد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.