شماره ۱۶۱ - این نه خط است که آرایش حسن تو فزود

این نه خط است که آرایش حسن تو فزود
سایه ی زلف سیاه تو رخت کرد کبود ۱

این نه خط است که آرایش او خواست چو دود
دود آه من از آیینه ی او عکس نمود ۲

خط او سر زد و شادم که به عشاق او را
التفاتیست که هر روز فزون خواهد بود ۳

صیقل حسن کز آئینه ی جان زنگ زداست
زنگ از آئینه ی خود چون نتوانست زدود؟ ۴

آن لب لعل که از کار جهان عقده گشاست
عقده از کار فروبسته ی خود چون نگشود؟ ۵

وقت آن است که آن طره ی طرار دهد
باز پس نقد دلی را که از عشاق ربود ۶

تخم مهری که در آن باغ فشاندیم (سحاب)
حاصلش راز خجالت نتوانیم درود ۷