غزل ۲۴۴ - شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد

شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد
پیر ما خرقهٔ خود چاک زد و ترسا شد ۱

عقل از طرهٔ او نعره‌زنان مجنون گشت
روح از حلقهٔ او رقص‌کنان رسوا شد ۲

تا که آن شمع جهان پرده برافکند از روی
بس دل و جان که چو پروانهٔ نا پروا شد ۳

هر که امروز معایینه رخ یار ندید
طفل راه است اگر منتظر فردا شد ۴

همه سرسبزی سودای رخش می‌خواهم
که همه عمر من اندر سر این سودا شد ۵

ساقیا جام می عشق پیاپی درده
که دلم از می عشق تو سر غوغا شد ۶

نه چه حاجت به شراب تو که خود جان ز الست
مست آمد به وجود از عدم و شیدا شد ۷

عاشقا هستی خود در ره معشوق بباز
زانکه با هستی خود می‌نتوان آنجا شد ۸

روی صحرا چو همه پرتو خورشید گرفت
کی تواند نفسی سایه بدان صحرا شد ۹

قطره‌ای بیش نه‌ای چند ز خویش اندیشی
قطره‌ای چبود اگر گم شد و گر پیدا شد ۱۰

بود و نابود تو یک قطرهٔ آب است همی
که ز دریا به کنار آمد و با دریا شد ۱۱

هرچه غیر است ز توحید به کل میل کشم
زانکه چشم و دل عطار به کل بینا شد ۱۲