این متن عاشقانه بیانگر عشق و فداکاری بیحد و مرز است. شاعر از عشق به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که عشق او چنان عمیق است که جان و دل را فدای معشوق میکند و همه چیز را در راه او میبازد. این عشق چنان قوی است که فرد را از همه چیز حتی از نام و نشان و سود و زیان دنیوی رها میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۲۷ - دل به سودای تو جان در بازد
جان برای تو جهان در بازد ۱
دل چو عشق تو درآید به میان
هرچه دارد به میان در بازد ۲
ور بگوید که که را دارد دوست
سر به دعوی زبان در بازد ۳
هر که در کوی تو آید به قمار
دل برافشاند و جان در بازد ۴
هر که یک جرعه می عشق تو خورد
جان و دل نعرهزنان در بازد ۵
جملهٔ نیک و بد از سر بنهد
همهٔ نام و نشان در بازد ۶
هیچ چیزش به نگیرد دامن
گر همه سود و زیان در بازد ۷
جان عطار درین وادی عشق
هر چه کون است و مکان در بازد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.