این شعر از فرخی یزدی، با استفاده از تصاویر و استعارههای غنی، به بیان دردها و رنجهای جامعه میپردازد. شاعر از ظلم و ستم حاکمان، فریبکاری رهبران و احزاب، و رنجهای مردم فقیر سخن میگوید. همچنین، از عشق و زیبایی نیز سخن به میان میآورد.
متن دارای مضامین اجتماعی و سیاسی پیچیدهای است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسال دشوار است. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها ممکن است برای این گروه سنی نامناسب باشد.
شماره ۱۰۷ - عمریست کز جگر، مژه خوناب می خورد
این ریشه را ببین ز کجا آب می خورد ۱
چشم تو را به دامن ابرو هر آنکه دید
گفتا که مست، باده به محراب می خورد ۲
خال سیه به کنج لب شکرین تست
یا هندوئی که شیره عناب می خورد ۳
دل در شکنج زلف تو چون طفل بند باز
گاهی رود به حلقه و گه تاب می خورد ۴
ریزد عرق هر آنچه ز پیشانی فقیر
سرمایه دار جای می ناب می خورد ۵
غافل مشو که داس دهاقین خون جگر
روزی رسد که بر سر ارباب می خورد ۶
دارم عجب که با همه امتحان هنوز
ملت فریب «لیدر» و احزاب می خورد ۷
با مشت فرخی شکند گر چه پشت خصم
اما همیشه سیلی از احباب می خورد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.