این شعر از فرخی یزدی، بیانگر اندوه و ناامیدی شاعر از شرایط سخت و ظالمانهی زمانه است. او از عید نوروز به عنوان نمادی از شادی و آزادی یاد میکند که در زندان و تحت ستم، معنای خود را از دست داده است. شاعر به بیعدالتی، زندان، تبعید و کشتار اعتراض میکند و امیدوار است که روزی شرایط تغییر کند.
متن شامل مفاهیم عمیق اجتماعی و سیاسی مانند ظلم، زندان، تبعید و کشتار است که درک آنها برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، لحن شعر غمگین و انتقادی است و ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
شماره ۴۶ - سوگواران را مجال بازدید و دید نیست
باز گرد ای عید از زندان که ما را عید نیست ۱
گفتن لفظ مبارکباد طوطی در قفس
شاهد آئینه دل داند که جز تقلید نیست ۲
عید نوروزی که از بیداد ضحاکی عزاست
هر که شادی می کند از دوده جمشید نیست ۳
سر بزیر پر از آن دارم که دیگر این زمان
با من آن مرغ غزلخوانی که می نالید نیست ۴
بیگناهی گر به زندان مرد با حال تباه
ظالم مظلوم کش هم تا ابد جاوید نیست ۵
هر چه عریانتر شدم گردید با من گرمتر
هیچ یار مهربانی بهتر از خورشید نیست ۶
وای بر شهری که در آن مزد مردان درست
از حکومت غیر حبس و کشتن و تبعید نیست ۷
صحبت عفو عمومی راست باشد یا دروغ
هر چه باشد از حوادث فرخی نومید نیست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.