این شعر از حافظ است که در آن شاعر از عشق، جدایی، درد و رنج زندگی، و بیثباتی دنیا سخن میگوید. او از عشق به معشوق، ناپایداری دنیا، و رنجهای روحی خود مینویسد و از مفاهیمی مانند مرگ، زندگی، و حقیقت وجودی انسان سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی، عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مرگ و رنج ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
شماره ۱۹ - با بتی تا بطی از باده ناب است مرا
گاه پیرانه سری عهد شباب است مرا ۱
گوش تا گوش جهان گر شودم زیر نگین
چشم بر گوشه ی آن چشم خراب است مرا ۲
هست از کثرت جوشیدن دریای جنون
داغ هایی که به دل همچو حباب است مرا ۳
بی مه روی تو، اختر شمرم تا به سحر
شب هجر تو مگر روز حساب است مرا ۴
رنگ خونابه دهد بوی جگر سوختگی
بس که دل ز آتش جور تو کباب است مرا ۵
مایه ی زندگی امروزه دورنگی گر نیست
بی درنگ از چه سوی مرگ شتاب است مرا ۶
چشم من در پی دارایی اسکندر نیست
چشمه ی آب خضر همچو سراب است مرا ۷
نقش هایی که تو در پرده ی گیتی نگری
همه چون واقعه عالم خواب است مرا ۸
چه کنم گر نکنم زندگی طوفانی
چون به یک چشم زدن خانه بر آب است مرا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.