شماره ۱۸ - تا دیده دلم عارض آن رشک پری را

تا دیده دلم عارض آن رشک پری را
پوشیده به تن جامه ی دیوانه گری را ۱

چون مرد هنرپیشه به هر دوره ذلیل است
خوش آن که کند پیشه ی خود بی هنری را ۲

شب تا به سحر در طلب صبح وصالت
بگرفته دلم دامن آه سحری را ۳

در عصر تمدن چون توحش شده افزون
بر دیده کشم سرمه ی عهد حجری را ۴

یاقوت مگر پیش لب لعل تو دم زد
کز رشک چو من جلوه دهد خون جگری را ۵

از روز ازل دست قضا قسمت ما کرد
رسوایی و آوارگی و دربدری را ۶

تا فرخی از سر غم عشق خبر شد
رجحان دهد از هر خبری بی خبری را ۷