شماره ۱۳ - زد فصل گل چو خیمه به هامون جنون ما

زد فصل گل چو خیمه به هامون جنون ما
از داغ تازه سوخت دل لاله گون ما ۱

آن دم به خون دیده نشستیم تا کمر
کان سنگدل ببست کمر را به خون ما ۲

ما جز برای خیر بشر دم نمی زنیم
این است یک نمونه ز راز درون ما ۳

در بزم ما سخن ز خداوند و بنده نیست
دون پیش ماست عالی و عالیست دون ما ۴

ما را به سوی وادی دیوانگی کشید
این عشق خیره سر که بود رهنمون ما ۵

ساقی ز بس که ریخت به ساغر شراب تلخ
لبریز کرد کاسه ی صبر و سکون ما ۶

تا روز مرگ از سر ما دست برنداشت
بخت سیاه سوخته ی واژگون ما ۷