غزل ۱۱۸ - کیست که از عشق تو پردهٔ او پاره نیست

کیست که از عشق تو پردهٔ او پاره نیست
وز قفس قالبش مرغ دل آواره نیست ۱

وزن کجا آورد خاصه به میزان عشق
گر زر عشاق را سکهٔ رخساره نیست ۲

هر نفسم همچو شمع زاربکش پیش خویش
گر دل پر خون من کشتهٔ صد پاره نیست ۳

گر تو ز من فارغی من ز تو فارغ نیم
چارهٔ کارم بکن کز تو مرا چاره نیست ۴

هر که درین راه یافت بوی می عشق تو
مست شود تا ابد گر دلش از خاره نیست ۵

هست همه گفتگو با می عشقش چه کار
هرکه درین میکده مفلس و این کاره نیست ۶

درد ره و درد دیر هست محک مرد را
دلق بیفکن که زرق لایق میخواره نیست ۷

در بن این دیر اگر هست میت آرزو
درد خور اینجا که دیر موضع نظاره نیست ۸

گشت هویدا چو روز بر دل عطار از آنک
عهد ندارد درست هر که درین پاره نیست ۹