این متن عرفانی درباره عشق الهی و عرفان است. شاعر بیان میکند که تنها کسانی که عشق حقیقی را درک کردهاند، میتوانند به درگاه الهی نزدیک شوند. او از درد عشق و رهایی از نفس اماره سخن میگوید و تأکید میکند که عاشقان واقعی به دنبال جاه و مقام نیستند، بلکه در مسیر نیستی و فنا گام برمیدارند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند نیستی و فنا ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۱۷ - هر دلی کز عشق تو آگاه نیست
گو برو کو مرد این درگاه نیست ۱
هر که را خوش نیست با اندوه تو
جان او از ذوق عشق آگاه نیست ۲
ای دل ار مرد رهی مردانه باش
زانکه اندر عاشقی اکراه نیست ۳
عاشقان چون حلقه بر در ماندهاند
زانکه نزدیک تو کس را راه نیست ۴
گرد بر گرد دلم از درد تو
خون گرفت و زهرهٔ یک آه نیست ۵
بر سر آی از قعر چاه نفس از آنک
یوسف مصریت اندر چاه نیست ۶
چند جویی آب و جاه ار عاشقی
عاشق اندر بند آب و جاه نیست ۷
زاد راه مرد عاشق نیستی است
نیست شو در راه آن دلخواه نیست ۸
در ده ای عطار تن در نیستی
زانکه آنجا مرد هستی شاه نیست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.