غزل ۱۱۱ - از قوت مستیم ز هستیم خبر نیست

از قوت مستیم ز هستیم خبر نیست
مستم ز می عشق و چو من مست دگر نیست ۱

در جشن می عشق که خون جگرم ریخت
نقل من دلسوخته جز خون جگر نیست ۲

مستان می‌عشق درین بادیه رفتند
من ماندم و از ماندن من نیز اثر نیست ۳

در بادیهٔ عشق نه نقصان نه کمال است
چون من دو جهان خلق اگر هست و اگر نیست ۴

گویند برو تا به درش برگذری بوک
هیهات که گر باد شوم روی گذر نیست ۵

زین پیش دلی بود مرا عاشق و امروز
جز بی‌خبریم از دل خود هیچ خبر نیست ۶

جانا اگرم در سر کار تو رود جان
از دادن صد جان دگرم بیم خطر نیست ۷

در دامن تو دست کسی می‌زند ای دوست
کو در ره سودای تو با دامن تر نیست ۸

دانی که چه خواهم من دلسوخته از تو
خواهم که نخواهم، دگرم هیچ نظر نیست ۹

عطار چنان غرق غمت شد که دلش را
یک دم دل دل نیست زمانی سر سر نیست ۱۰