غزل ۱۰۳ - در عشق قرار بی‌قراری است

در عشق قرار بی‌قراری است
بدنامی عشق نام‌داری است ۱

چون نیست شمار عشق پیدا
مشمر که شمار بی‌شماری است ۲

در عشق ز اختیار بگذار
عاشق بودن نه اختیاری است ۳

گر دل داری تو را سزد عشق
ورنه همه زهد و سوگواری است ۴

زاری می‌کن چو دل ندادی
تا دل ندهند کارزاری است ۵

دل کیست شکار خاص شاه است
شاه از پی او به دوستداری است ۶

شاهی که همه جهانش ملک است
در دشت ز بهر یک شکاری است ۷

جانا بر تو قرار آن راست
کز عشق تو عین بی‌قراری است ۸

آن را که گرفت عشق تو نیست
در معرض صد گرفتکاری است ۹

وآن است عزیز در دو عالم
کز عشق تو در هزار خواری است ۱۰

هر بی‌خبری که قدر عشقت
می‌نشناسد ز خاکساری است ۱۱

وانکس که شناخت خردهٔ عشق
هر خردهٔ او بزرگواری است ۱۲

پروانهٔ توست جان عطار
زان است که غرق جان سپاری است ۱۳