شمارهٔ ۴۵ - و له ایضا

بیا که مردمک دیده غرقه در آب است
ببین که اشک روانم به رنگ عناب است ۱

به یاد یار گل اندام، خار همچو سنان
به زیر پهلوی مجروح من چو سنجاب است ۲

ز حال دیده ی بی خواب من چه غم دارد
ستمگری که ز جام غرور در خواب است ۳

ز گریه مردم دریانشین دیده ی من
به حسرت گهری در میان غرقاب است ۴

رخ منور دلبر به زیر سایه ی زلف
چنان که در شب تاریک نور مهتاب است ۵

ز خط یار بپرهیز از آنکه خون ریز است
به زلف دوست میاویز از آنکه در تاب است ۶

به کنج مسجد جامع، خوشا نماز کسی
که طاق ابروی یارش به جای محراب است ۷

سرش به سرکشی و سلطنت فروناید
هر آن کسی که چو حیدر غلام اصحاب است ۸