شمارهٔ ۳۵ - در فراق

درمان دل خسته ندانم ز که جویم
یا حال پریشانی خاطر به که گویم ۱

خود با که توان گفت که در آتش هجران
خوناب دل و دیده چه آورد به رویم ۲

تا سر بودم بر سر زانو نهم از غم
تا جان بودم در طلب وصل بپویم ۳

ترک سر و زر گویم و روی از تو نتابم
رخسار به خون شویم و دست از تو نشویم ۴

تا بر سر من بگذری از ناز و تکبر
در پای تو افتاده چو خاک سر کویم ۵

ای دوست! چه گویم من بیچاره ی مسکین
کز زلف چو چوگان تو سرگشته چو گویم ۶

گر زآنکه به تیغ تو شوم کشته چو حیدر
من ترک تو ای ترک پری چهره ی نگویم ۷