این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و درد ناشی از آن سخن میگوید. او عشق را به عنوان یک تجربهی عمیق و جانسوز توصیف میکند که حتی درد و رنج آن را بر هر درمانی ترجیح میدهد. شاعر از فراق و هجران نیز به عنوان بخشی از این تجربهی عاشقانه یاد میکند و آن را شیرینتر از هر چیز دیگری میداند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۵۷ - آتش عشق تو در جان خوشتر است
جان ز عشقت آتشافشان خوشتر است ۱
هر که خورد از جام عشقت قطرهای
تا قیامت مست و حیران خوشتر است ۲
تا تو پیدا آمدی پنهان شدم
زانکه با معشوق پنهان خوشتر است ۳
درد عشق تو که جان میسوزدم
گر همه زهر است از جان خوشتر است ۴
درد بر من ریز و درمانم مکن
زانکه درد تو ز درمان خوشتر است ۵
مینسازی تا نمیسوزی مرا
سوختن در عشق تو زان خوشتر است ۶
چون وصالت هیچکس را روی نیست
روی در دیوار هجران خوشتر است ۷
خشک سال وصل تو بینم مدام
لاجرم در دیده طوفان خوشتر است ۸
همچو شمعی در فراقت هر شبی
تا سحر عطار گریان خوشتر است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.