خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که اگر دوستش به او بی‌مهری کند، به سوی دشمن می‌رود. او از شرایط سخت زندگی خود می‌گوید و اشاره می‌کند که حتی اگر گرمایی اندک در گلخن (محیطی سرد و تاریک) ببیند، آن را به گلشن (باغی زیبا) ترجیح می‌دهد. همچنین، او از بخت سیاه و دلگیری خود سخن می‌گوید و به همین دلیل به سفر به هند و گلخن می‌رود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای گروه‌های سنی پایینتر قابل فهم نباشد.
شماره ۳۱۷ - دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم
دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم
گر زگلخن گرمیی بینم به گلشن می روم ۱
اخگرم زندانی خاکستر بخت سیاه
بسکه دلگیرم به سیر هند گلخن می روم! ۲
گر زگلخن گرمیی بینم به گلشن می روم ۱
اخگرم زندانی خاکستر بخت سیاه
بسکه دلگیرم به سیر هند گلخن می روم! ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۶ - چه رنگ و بو ز خزان و بهار می چینم
گوهر بعدی:شماره ۳۱۸ - دل به زلف او چو بندم بر سر دل چون شوم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
