خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
در این متن، شاعر از زیبایی طبیعت و تأثیر آن بر روح و روان انسان سخن می‌گوید. او با توصیف لبخند طبیعت و زنده‌شدن دوباره‌اش، به شکوه خداوند و هماهنگی گل‌ها با این زیبایی اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم شاعرانه و عرفانی است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و لذت‌بردن است. همچنین، زبان آن ساده ولی عمیق است و نیاز به درک ادبی متوسط دارد.
شماره ۲۷۰ - گاهی از نگه به رخم خنده می کند
گاهی از نگه به رخم خنده می کند
چندانکه بیش می کشدم زنده می کند ۱
نام خدا به خویش ببالید باغها
او را قبای گل چه برازنده می کند ۲
چندانکه بیش می کشدم زنده می کند ۱
نام خدا به خویش ببالید باغها
او را قبای گل چه برازنده می کند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۹ - بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می کند
گوهر بعدی:شماره ۲۷۱ - خاکسترم را دود دل ابر بهاری می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
