این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و تأثیرات عمیق آن بر روح و جان خود سخن می‌گوید. او عشق را به آتش تشبیه می‌کند که نه تنها دل و دین، بلکه حتی سایه‌اش را نیز می‌سوزاند. شاعر از اندیشه‌های شبانه و عشق بی‌قرار خود می‌گوید و اینکه حتی نفس‌هایش نیز از همین عشق می‌سوزد. همچنین، او از صافی سینه و آیینه‌وار بودن دلش سخن می‌گوید، اما اگر اندیشه‌ای ناخوشایند در آن راه یابد، می‌سوزد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند سوزش عشق و اندوه ناشی از آن ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۵۱ - آتش عشق نه تنها دل و دین می سوزد
گر فتد سایه عشق به زمین می سوزد ۱
فکر شبگیر سر کوی تو دارد در سر
پیک آهم نفسم از بهر همین می سوزد ۲
سینه صافی است مرا صیقل آیینه اسیر
گر نماید دلم اندیشه کین می سوزد ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
