خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از عشق و شیفتگی به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دلش سال‌ها در آرزوی دیدار یا پیامی از او بوده، اما در نهایت این عشق او را دیوانه کرده است. همچنین، شاعر به بی‌پروایی و فتنه‌انگیزی معشوق اشاره می‌کند که هیچ توجهی به عشق و التماس‌های او ندارد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک یا مناسب نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و استعاره‌های پیچیده‌تر شعر کلاسیک فارسی، درک آن را برای سنین پایین‌تر دشوار می‌کند.
شماره ۱۷۲ - دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت
دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت
عاقبت دیوانه اش دیدم ز سودای خطت ۱
فتنه شوخ است آیه تمکین نمی داند که چیست
حسن بی پروا ندارد هیچ پروای خطت ۲
عاقبت دیوانه اش دیدم ز سودای خطت ۱
فتنه شوخ است آیه تمکین نمی داند که چیست
حسن بی پروا ندارد هیچ پروای خطت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۱ - آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۳ - چو نقد هستی ما سکه وجود گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
