خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات از عشق و تغافل معشوق سخن می‌گوید. ابتدا اشاره می‌کند که معشوق با نوشتن نامه‌ای پر از گل و سنبل، امیدواری ایجاد کرد، اما وقتی نامه به دل شاعر رسید، تنها حرف تغافل (بی‌اعتنایی) در آن یافت شد. سپس با آمدن بهار و سبز شدن خط (خط خوشنویسی یا رخسار معشوق)، شاعر احساس دیوانگی می‌کند و این حالت را بر ورق گل می‌نویسد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعاره‌های ادبی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک ظرافت‌های تغافل و دیوانگی در عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷۱ - آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت
آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت
چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت ۱
سبزه خط چون دمید از رخ او نوبهار
نسخه دیوانگی بر ورق گل نوشت ۲
چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت ۱
سبزه خط چون دمید از رخ او نوبهار
نسخه دیوانگی بر ورق گل نوشت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۰ - یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۲ - دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
