شماره ۳۸۴ - گلستانی که هوای دل نومید گرفت

گلستانی که هوای دل نومید گرفت
باغبانش ثمر پیشرس از بید گرفت ۱

باده الفت سرشار قوامی دارد
شبنم گریه ما دامن خورشید گرفت ۲

حلقه دام گرفتاری ما چشم غزال
صید وحشت که به او الفت جاوید گرفت ۳

ساغر از ساقی دوران چه گرفتن دارد
این تنک حوصله جام از کف جمشید گرفت ۴

سوخت در عشق بتان خجلت بیحاصلیم
آتشین گریه ام از گل عرق بید گرفت ۵

سوخت پروانه ام از دوری و اجری می خواست
جای در بزم چراغان شب عید گرفت ۶

دل کجا بود که خاکستر نومیدی ما
راه بر سرمه پرکاری امید گرفت ۷

گر ز صحرای جنون رست چه غم دارد اسیر
خار این بادیه تیغ از کف خورشید گرفت ۸