خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از حافظ، با استفاده از استعاره‌ها و نمادهای غنی مانند سبزه، برق، آب حیات، آتش، توبه، آسمان، طلسم، کوهکن، خونبها، زاهد، ساغر، می، باده، و گوهر، به بیان مفاهیم عمیق عرفانی، فلسفی و اخلاقی می‌پردازد. شاعر از تضادها و پارادوکس‌های زندگی سخن می‌گوید و به مفاهیمی مانند رهایی، عشق، مستی معنوی، و جستجوی حقیقت اشاره دارد.

مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و نمادها نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند تا به طور کامل درک شوند.

مشاهده کامل

سبزه ما کی ز برق خرمنی اندیشه داشت
گر دمید از آب حیوان آتشی در ریشه داشت

در شکست توبه کار عشرت ما شد درست
آسمان ما را گرفتار طلسم شیشه داشت

کوهکن در زیر بار ننگ مزدوری نبود
خونبهای صد چو خسرو از شرار تیشه داشت

دوش زاهد را چو ساغر اختیار از دست رفت
زان ید بیضا که می در آستین شیشه داشت

از نگاه گرم فهمیدم که با من چشم او
باده بد مستیی در ساغر اندیشه داشت

چون کنم با طعنه دشمن که کوه سخت جان
صد جراحت بر دل از تیغ زبان تیشه داشت

بهره ور می شد ز گوهرهای نظم خود اسیر
گر طریق این سخنور زان شاعر پیشه داشت

«اسیر شهرستانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir