شماره ۲۹۴ - دارم دلی که آینه پیرای بیخودی است

دارم دلی که آینه پیرای بیخودی است
آهم گواه محضر دعوای بیخودی است ۱

عالم به دور چشم تو میخانه گشته است
چندانکه چشم کار کند جای بیخودی است ۲

چون معنی کرشمه به لفظ آشنا مباد
آگاهیی که حاصل سودای بیخودی است ۳

قدر دلم بدان که چمنزاد وحشت است
این قطره بازمانده مینای بیخودی است ۴

دارد چمن ز سایه هر برگ جام اسیر
صبح است و جوش خنده گل جای بیخودی است ۵