خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق، رنج، و وابستگی به معشوق است. شاعر از تشنگی، سوختن، و اسارت در عشق سخن می‌گوید و عشق را تنها امید و پشتیبان خود می‌داند. همچنین، او از بی‌اعتنایی معشوق و دردهای ناشی از آن شکایت دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با اشارات به رنج و سوختن در عشق، برای درک بهتر به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است در فهم کامل این مضامین دچار مشکل شوند.
شماره ۲۴۶ - ساغر باده شرمسار من است
ساغر باده شرمسار من است
عیش زندانی بهار من است ۱
تشنه بیقراریم چو سپند
گره سوختن به کار من است ۲
باده پیماست هر زمان با غیر
نتوان گفت یار یار من است ۳
تا در آن آستانه خاک شدم
آسمان تشنه غبار من است ۴
مطلبم غیر نامرادی نیست
عشق امید روزگار من است ۵
شده ام تا عزیز کرده عشق
خوشدلی ننگ اعتبار من است ۶
آشنایان جگر خراشانند
هر که بیگانه تو یار من است ۷
سوختم زان نگه چو شمع اسیر
شعله لوح سر مزار من است ۸
عیش زندانی بهار من است ۱
تشنه بیقراریم چو سپند
گره سوختن به کار من است ۲
باده پیماست هر زمان با غیر
نتوان گفت یار یار من است ۳
تا در آن آستانه خاک شدم
آسمان تشنه غبار من است ۴
مطلبم غیر نامرادی نیست
عشق امید روزگار من است ۵
شده ام تا عزیز کرده عشق
خوشدلی ننگ اعتبار من است ۶
آشنایان جگر خراشانند
هر که بیگانه تو یار من است ۷
سوختم زان نگه چو شمع اسیر
شعله لوح سر مزار من است ۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۵ - اخگرم آفت بیداری من خواب من است
گوهر بعدی:شماره ۲۴۷ - دریا نمی ز اشک نمک پرور من است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
