شماره ۱۳۸ - نازک شد از وفا دل و قدر جفا شناخت

نازک شد از وفا دل و قدر جفا شناخت
چشم ضعیف روشنی توتیا شناخت ۱

در شکوه لب گداختنم آنقدر نبود
داغم از اینکه مست تو خود را چرا شناخت ۲

در بزم بیزبانی ما هر که جا گرفت
صد رنگ جلوه سخن از یک ادا شناخت ۳

در حیرتم که آینه بهر چه می خرند
خود را دگر ندید کسی که تو را شناخت ۴

نظاره پایمال تغافل نمی شود
در مجلسی که دل نگه آشنا شناخت ۵

زین بیشتر مپرس که دیوانه شب چه شد
نشناخت دل ز یاد تو خود را چو واشناخت؟ ۶

دشمن تری ندیده ز خود در جهان اسیر
خود را کسی که یک نگه از چشم ما شناخت ۷