شماره ۵۸ - داد تاراج مزن صبر نینباشته را

داد تاراج مزن صبر نینباشته را
خجل از عشق مکن طاقت پنداشته را ۱

چه دلی داده به دهقانی من ابرکرم
خرمنی ساخته ام دانه ناکاشته را ۲

باغبان چون نکند بستر آسایش خویش
سایه نخل قد از خون دل افراشته را ۳

تهمت آلودگی غیرت جاوید حرام
رشک بر خویش ز بیداد تو نگماشته را ۴

پاک بین باش که آیینه دل ساخته اند
دیده پاس پریشان نظری داشته را ۵

نزند بال هما جزگل خاری بر سر
دست بر دل ز تمنای تو نگذاشته را ۶

نبری نامش اگر ساغر جم گشته اسیر
چشم امید به دست دگران داشته را ۷